Urodynamika w uroginekologii
Badanie urodynamiczne to specjalistyczne badanie diagnostyczne stosowane w uroginekologii, pozwalające na szczegółową ocenę czynności dolnych dróg moczowych u kobiet. Umożliwia precyzyjne rozpoznanie przyczyn dolegliwości oraz dobór najskuteczniejszej metody leczenia.
Kiedy wykonuje się badanie urodynamiczne u kobiet?
Badanie zalecane jest w przypadku:
- nietrzymania moczu (wysiłkowego, naglącego lub mieszanego),
- częstomoczu i parć naglących,
- uczucia niepełnego opróżniania pęcherza,
- zalegania moczu po mikcji,
- nawrotu lub utrzymywania się nietrzymania moczu po leczeniu operacyjnym (w tym po zabiegach z zastosowaniem taśm podcewkowych: TOT, TVT, mini-sling),
- nietrzymania moczu po zabiegach ginekologicznych, w tym po usunięciu macicy,
- kwalifikacji do leczenia operacyjnego lub farmakologicznego,
- kontroli efektów wcześniejszego leczenia uroginekologicznego.
Zakres badania urodynamicznego
Badanie urodynamiczne obejmuje:
- Uroflowmetrię – ocenę przepływu moczu,
- Cystometrię mikcyjną z elektromiografią– ocenę pracy pęcherza moczowego,
Czas trwania około 40–60 minut.
Przygotowanie do badania
Aby badanie przebiegło prawidłowo, należy:
- zadbać o wypróżnienie jelit wieczorem przed badaniem lub rano w dniu badania
(w razie potrzeby można zastosować czopki glicerynowe), - zgłosić się na badanie z wypełnionym pęcherzem moczowym,
- posiadać informacje o:
- przebytych zabiegach ginekologicznych wraz z ich dokumentacją medyczną
aktualnie przyjmowanych lekach.
Postępowanie po badaniu
Po zakończeniu badania lekarz może zalecić:
- przyjęcie chemioterapeutyku lub antybiotyku w celu zmniejszenia ryzyka infekcji dróg moczowych,
- zwiększoną podaż płynów w dniu badania.
Jak przebiega badanie urodynamiczne – krok po kroku
Badanie wykonywane jest w sposób bezpieczny i kontrolowany, z zachowaniem intymności Pacjentki.
Krok 1 – Wywiad lekarski
Lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad dotyczący:
- rodzaju i nasilenia dolegliwości,
- częstości oddawania moczu,
- epizodów nietrzymania moczu,
- przebytych zabiegów uroginekologicznych,
- dotychczasowego leczenia.
Krok 2 – Uroflowmetria
Pacjentka oddaje mocz do specjalnego urządzenia pomiarowego.
Oceniane są:
- objętość oddanego moczu,
- maksymalna i średnia szybkość przepływu,
- czas trwania mikcji,
- ilość moczu zalegającego po mikcji.
Krok 3 – Cystometria mikcyjna
Po opróżnieniu pęcherza do pęcherza oraz do odbytnicy wprowadzane są cienkie, jednorazowe cewniki.
Podczas stopniowego napełniania pęcherza Pacjentka informuje lekarza o:
- pierwszym uczuciu parcia,
- normalnej potrzebie oddania moczu,
- silnym parciu
- faza mikcji
Badanie pozwala ocenić:
- pojemność pęcherza,
- podatność ścian pęcherza,
- obecność niekontrolowanych skurczów,
- rodzaj nietrzymania moczu.
Krok 4 – Omówienie wyniku
Po zakończeniu badania lekarz:
- analizuje uzyskane parametry,
- omawia wynik z Pacjentką,
- proponuje dalsze postępowanie diagnostyczne lub terapeutyczne.